en HET lichaam zwenkelde maar door

Jajajaja ego loslaten. Na een week in het bijna-doden-rijk te zijn geweest, nu opgekrikt met pijnstillerzetpillen kan HET lichaam weer functioneren. En o wat is het dan toch weer fijn om met kerst even een luchtje op te doen en een beetje lippenstift. En HET lichaam ook in een beetje kadopapier te wikkelen. En nu voel ik (geest-ego-watdanook) me schuldig. Whahahahaha. Het ego, het lichaam en het geweten. Mooie boel. Goh, ik ga maar eens HET lichaam sturen, de trap op, richting kado's. Doeiiiii
En een fijne kerst toegewenst van HET hart van HET lichaam

teveel woorden

schelden met je ex, niet prettig. Vooral omdat ik eigenlijk liefde wil nastreven. Maar heej, ik ben vrij aan t worden en de enige manier waarop dat lukt is het tegenovergestelde van een implosie: een explosie. Woede. En kijk, lieve mensen, dan kom ik er achter dat ik degene was met al mijn implosies die geen duidelijke communicatie vertoonde.

in den beginne

In den beginne, begon ik te leven, de aderen in mijn lichaam, van energie te beven. Het was mooi, het was triest. Ik schoot de computer aan, door mensenhanden gemaakt, en gebruikt door god. "happy birthday" window verscheen en ik klikte op "ok". In den beginne van mijn herboren ziel, was het dat ik ineens viel. En langzaam weer vertrouwen kreeg. En het vertrouwen dat bleef. wordt vervolgd..

de nakomeling van nostradamus spreekt...

Een mail vandaag ontvangen. De nakomeling spreekt. Alleen christenen zullen de apocalips overleven. Niet degenen met aids, homoseksuele neigingen en blablaBLA. Dit was niet de bedoeling van jesus. Dat het katholieke hierarchische netwerk, belust op macht en discriminatie, misbruik zou maken van gesproken woorden. Het was immers jesus die zei over de gegooide steen. Degene zonder zonden. Jesus sprak over God, het leven, de liefde. Want de wil van het leven zelf ontstaat door liefde. Niet door verachting, door niet te vergeven. Hoe heeft de mensheid het toch verkregen om god als bijgelovig object te beschouwen? God straft niet. Het zijn mensen die straffen. Het zijn mensen die haten. Er werd ook gesproken over de indianen die de amerikanen die het land overnamen vervloekt hadden. Omdat er hebzucht heerstte. Is het niet juist die Bush spreekt over de heilige oorlog? Die er misbruik van maakt, van die lieve man christus. En de indianen, die de natuur vereren, met de overname van hardrock cafe? En de mensen in Amerika die naar gospelkoren gaan? Sommige Amerikanen tegen het zieke af, halve sektes creerend, kinderen oorlogsspelletjes laten spelen? Het doet er niet toe. Je kan een ethisch wiskunde sommetje ervan maken, heeft dat nut? Ik denk het niet. Vergeven. Vergeven is loslaten....

Oefening baart kunst

Ik ben zwanger, ik zal gaan baren. En o wat zal de bevalling tegenvallen. Goed blijven ademen, puffen, zuchten, kreunen. Veel gymnastiek zodat het kindje eruit komt. Het kindje van god. De liefde, de liefde om te creeren. De opvoeding, het verzorgen van het kinds gods. Spannende tijden zullen komen. Hoe zal ik het kind voeden? Hoe kan ik het ego laten verhongeren en de liefde laten blijken? Creativiteit, een geschenk van het kind dat geboren zal worden. Creativiteit, als dank voor het leven. Een teken van leven. Ik zal gaan baren, de weeen zullen komen. Een helder licht uit mijn centrum, waar ooit ik verbonden werd met mijn moeder en met god. En nee, geen levende cellen die verdubbelen, maar een pen die meer strepen zet. De durf om te fotograferen. En vooral dat voelen. Voelen, het kind in mij. Voelen...creativiteit.

nog even een toelichting over dat verhaal van de bushalte, waar het mevrouwtje tegen me sprak. Ze was helder, we konden mekaar niet, en ze vertelde me heel veel goeds en leek veel inzicht in mij te hebben, in mijn gevoel. Toen we in de bus zaten, vertelde ze me dat ze medium was, maar dit al jaren niet gedaan had. Bovendien, toen ze het nog wel deed, ging ze eerst mediteren en het goede voelen. Maar iets in haar duwde haar richting mij, het moment liet de ruimte open om wat gezegd en gevoeld moest worden gedaan werd. Via god. De boodschap was duidelijk, het creatieve was mijn antwoord op god zijn vraag....

Soms gaat alles sneller
Dan een mens kan bevatten
Zoals mijn gedachten
Soms de tijd verkrachten
En ineens zijn er jaren voorbij
Maar het nu, is alles wat er is voor mij
Als ik dat accepteer
En leer
Dan ben ik vrij...

paradox

Tegenstelling
Stemmingen telling
Gedachtengoed
Wat moet?
Morgen vrolijk
en dan een lijk
Cynisme
Paradoxisme
Hypocriet?
Omdat de mening van vandaag me gisteren verliet?

En toen was er stilte

Wat is dat toch? Mensen met hun innerlijke rust? Ik word er wild van? Ben ik dan een godslastering? Ja, op mijn opleiding verwijten ze me al dat ik mezelf een expressionist noem. Dat heb ik nooit gedaan, sorry dat mijn werk er zo uit ziet. Ik ben nu eenmaal vol gevoel, dat is menselijk. Misschien wil ik wel niet eens goddelijk zijn. Ik rook en drink en eet soms vlees. Ja, en ik kan ook achterbaks zijn. Ik krijg mijn gedachten niet stil, op de momenten als er stilte valt en alleen gevoeld wordt. Alleen voelen. Bah. Ik heb mijn woorden nodig, ze zijn mijn schild. Gevoelens zijn eng. Die heb ik al genoeg. En woorden helpen om ze te verbergen, of om ze uit te vergroten, of om ze te relativeren. Woorden horen, woorden zeggen. Communicatie. Niets non verbaal. Woorden lezen, heerlijk. Woorden schrijven, nog beter. Als er een stilte valt op papier, betekent dat geen stilte in mijn hoofd. Er is pas stilte in mijn hoofd als de woorden zijn uitgesproken. Van beide kanten van de grens. Woorden ik heb ze nodig. Als ik alleen maar voel, zijn mijn woorden heel veel, te veel, niet relativerend volgens Nederlandse lessen. Voel ik niets, slechts een leegte, zijn er geen woorden behalve kut kut en nog eens kut. Ik voel nu niets, ja wat ik voel is chemisch. Leuk, de meervoudige betekenis van het woord. En natuurlijk luister ik ook graag naar het woords God, alleen spreekt ie niet via de dikke van dale. En ik vind het vervelend als er dan een stilte valt tussen mij en dit geheel. Dan wordt het non verbaal, en dan moet ik voelen. Aaaargh.

God sprak

God is geen man, god is. Wonderen bestaan. Actief rusten vanuit rusteloos rusten. Het licht zien. Nee, de hulpverleenster was wel gekomen, maar dat was het wonder niet. Het wonder was vandaag, in de bushalte. Ik was heel angstig, omdat ik naar de opleiding ging. Aangezien ik (nog) beinvloedbaar door de omgeving ben. Ik ben hooggevoelig en pik alle energieen op. En daarvoor was ik bang. Wat te doen? Moest ik me afsluiten. Het antwoord kwam van god, via een lief mevrouwtje. Ze sprak spontaan tegen me, en gaf me t antwoord. "bij jezelf blijven". Erna trillend van de positieve energie naar school. Wauw, nieuw, positief. Nog even oefenen in de liefde, en dan heb ik het niet over een lekkere vent de kleren van het lijf te trekken, maar naar puurheid. Dat licht, waar ik het over had. De tijd bestond niet toen ik en de lieve mevrouw praatten, het leek een eeuw van wijsheid. En het gevoel is belangrijker dan de woorden.

Vlieg, kind, vlieg
In je buik
De vlinders
Vliegen

Even truttelen

Weer gestalkt vanmorgen.... Pffft. Maar hetgaat weer beter. Op een paardje gezeten, doet altijd goed. Tarentula af geslikt, weet je wel, dat gif van die spin. Heel goed voor mij. Energie komt, nu nog in banen leiden, ermee doen wat ik wil. Pffft. Energie, gestopt met blowen, nu al 1 week en 4 dagen. Dus, weer helder van geest en dalijk komt de hulpverleenster. De bel zal wel zo gaan. Zooitje bij mij thuis, heerlijk. T zonnetje wat altijd na 14u door het raam schijnt. Nog een week en dan fotograferen. Op die ene plek, die plek wat ik zo haatte. Die koude verloederde plek. De plek waarin de outkast van de maatschappij weggestopt wordt. Ik dus. Ik ben anders dan anderen. Meer niet. Gewoon anders, anders zo gewoon. Ik snap niet dat men denkt dat , ja wat? Het gaat erom wat ík voel. En misschien denk. Ik denk even niets. Niets denken is rustig. Rusteloos rusten. Of rustig rusten. Moet weer wat. Vanavond vechtsport. Ajaj, klopt, vergeten. Bieneke vechten. In rust. Rustig vechten. Rustig bewegen. Wat een actie! En dat voor iemand in het donker...maar zoals ik al zei schijnt de zon door mijn ramen. De zon, licht. Ik ga nu stoppen, 6 min te laat is ze, de hulpverleenster. Ik zal opstaan. Ik zal gaan. Uit het raam staren, reiken naar de zon. Want ik had vannacht weer gedroomd dat ik kn vliegen. Met controle, ik schoot niet de lucht in. Ik had controle. Energie-->controle-->herstel. ... Dat in mijn droom ook nog de dijken van Nl waren doorgebroken ok. Ik ging toch naar Australie, met mijn vader, terwijl iedereen in Duitsland ging bivakkeren. Maakte me nog zorgen om een klasgenootje. Auw, morgen naar school. Daar is ze. De hulppverleenster. Dag.

mpffft!

Het is toch wat, t leven. Omgeven door een cynische waas. Terwijl gisteren zo goed was. Zoveel lachen om niks, zoveel energie delen met andere mensen. Dat ik er kippevel van kreeg. Maar het is dat gevoel, tegen een muur op te lopen, en heel hard, iedere keer dat ik er probeer uit te breken. En dan lig ik op de grond met een duizelig chaotisch hoofd. En duister, mijn gedachten zijn duister. Nee, niet duister in de zin van tegen de twin towers aan vliegen. Ook niet duister in de zin van onzinnige dingen doen met kleine kinderen. Mijn gedachten lijken uit het niets te komen. Vanuit het duister. En duistere gedachten. Het is dus zo dat ik geblokkeerd ben, en dat valt te merken aan mijn meridianen. Ok? Ja, ik was afgeleerd mijn woede te tonen dat klopt. Dat t dan niet explodeerd maar implodeerd. Bahm, weg alle postieve liefde in mijn hoofd. Alleen duisternis. Mijn lichaam gaat niet meer, het wil wel en het is rusteloos, maar het gaat niet. Iedere keer dan als ik een mooie beweging maak krijg ik het aan mijn hart. En het genieten, bleeeh. Het dood willen, want ik leef toch al in de duisternis, en vanuit daar kan ik wel het licht zien maar ik kan er niet bijkomen. Frustrerend. Wat wil ik? Ik ben maar gaan slapen, na een poging mijn huiswerk te maken, wat creatief behoort te zijn, maar dat gaat niet met duisternis en het is zeer frustrerend om dan tegen iets te lopen. Niet niet willen, maar lichamelijke weerstand. Toch zette ik door en lichaam en geest werden rustelozer. Niets kunnen, implosie. Ik ben in bad gegaan en ik heb geslapen. Tuurlijk, in mijn droom viel weer een tand uit. En ik had een prinsessenjurk aan, mét decollectie en plastic rdoorzichtige roze schoentjes. En nu ben ik weer wakker, heb gegeten want een lief meisje heeft voor me gekookt. Weggevlucht uit mijn gekleurde appartement, weg de natuur in. Het liefst zou ik willen verdwijnen. Liever ín de duisternis dan leven en duister denken en het licht zien. Zien is niet zijn. Mijn duistere ego zegt dat ik niet meetel in deze wereld. Dat ik beter kan gaan snijden. Maar dat is dan misschien t enige positieve van mijn muur. Mijn lichaam komt er niet uit en gehoorzaamd ook niet. Ik krijg mijn handen niet zover.
En dan heb je nog van die mensen, de zgn negatieve mensen. Die trut, die ene trut die denkt dat ik alleen maar feest en geen verantwoordelijkheden heb. Ok, er zijn meer trutten die dat denken...doet er niet toe. Alleen dan op de opleiding of op[ mijn voicemail staan dreigementen. Indrukkers, Dwangmatige downtriggers. Het komt erop neer dat alles wat er gebeurd mijn eigen schuld is. Dat áls dit en áls dat. Mensen zijn soms een beetje eenvoudig, maar helaas werkt dat bij mij niet zo. Ik ben zeer verantwoordelijk, maar in duisternis kan men niet zien. Dat is misschien nog de eenvoudigste uitleg wat ik kan geven. Een ander zou zeggen depressief. Na goed. Of dat ik daadwerkelijk aan de drank en drugs ga? Nee. Of ik daadwerkelijk een IQ van 60 heb waardoor het niet lukt? Zal me worst wezen. Of ik bewust truttebel kapot maak, terwijl zij me stalkt en vernederende denegrerende egowoedistische dingen uitschreeuwt in mijn voicemail? Nee, ik ben allang blij dat ik toch nog zo sterk ben om die voicemail meestal niet te luisteren. Ik ben niet geboren om aardig gevonden te worden. Daar ben ik op een pijnlijke manier achter gekomen. Dat heeft me bijna mijn leven gekost. Welk leven? Klinkt het in mijn hoofd. Leuk, van die mensen die je zgn steunen.
Implosie, ik zei het toch. Meer voer voor mijn destructieve ego. Koortsig zoek ik nu naar iedere toets op het toetsenbord. Wat zal ik nog schrijven? Wat ga ik dalijk doen?
Nog een ding, ook zo vaag. Sommige mensen zijn al snel moe en uitgeput. Ik ben jaloers op hun. Ik wordt al jaren als ik opsta niet meer wakker. Echt al 15 jaar. Niet meer helder van geest/ziel. Gewoon, niet wakker. Erg triest. En dan te bedenken dat ik medicatie slik om me nog trager te maken. Duistere waas.

The tears evaporated
From the forgotten
Proclaimed

From the sky
Pain hailed down
dejection, come on, die