Hoeveel dagen gemist?

Soms kijk ik, zonder te kijken en te voelen. Soms zie ik. En dan lijkt er zoveel niet gezien te zijn. Dan zijn er dagen, soms, weken, maar veelal jaren voorbij. Opgeslokt door de donkere wouden van depressie. Verdwenen. Zonder oordeel probeer ik er nu naar te kijken. Niet zien maar kijken. Zien doet pijn op deze manier. Misschien is het wel erg handig te zien, om te zijn. Om te kunnen vliegen op het ritme van mijn hartslag en de adem van het leven." Ach wat ben ik een dromer." zei het stemmetje in mijn hoofd. Het ego. Het ego oordeelt. Jammer. Door al dat oordelen dienen mensen te vergeven. In naam van het ego. En ik kijk, weer weg.

Dit is een stukje, voor een puntje, dat heel licht is. De latijnse naam voor jager. Ik dacht altijd dat ze ging jagen op het onrecht, maar ze is aant jagen op de liefde. Niet "op aan t jagen", maar het proberen vast te houden van wat er IS. De liefde. De droom. De cirkel. Kus aan mijn oudere zus.

Flow

Ik noemde het al jaren geleden flow...en toen werd ik voor gek versleten. Dat is dat moment dat je gewoon wéét wat je wilt. En nu staat het in de viva, als iets omschreven dat nog niet door de massa is ontdenkt. En dan denk ik: ja maar ja maar.
En nog zoiets: aardig zijn is hip:S Ok Ik wás al aardig, maar goed, ik haatte dat, omdat kennelijk het assertieve bitchy type meer gewaardeerd werden door de mannelijke bevolking. En dus was ik non-assertief mij bitchy gaan gedragen om aardig gevonden te worden...je weet t gewoon niet meer, met al die modegrillen van de society. Aardig zijn kán. Door in je centrum te blijven. Heel mooi allemaal.
En dan nog iets, ik op reis? Binnekort. Bang. Maar ik wíl het, weg van alles, op mijn eigen. Op mezelf aangwezen zijn. Geen mobieltje, geen 24 internet toegang geen tv. Ik weet dat ik het dan kan gaan uitgillen. Net als toen, in 2003. Ik dúrfde niet, was gewend aan al die luxe. Ik wacht tot ik die flow dan maar weer krijg, en dan stap ik op de trein...ben ik weg. Kan nu zijn, kan ook over een maand zijn. Wie weet... Ik zie wel. Spannend allemaal. Flow....waar ben je?
In het ziekenhuis had ik wel zo'n flow...reizen....flow, where did you go??>?

En dan leef ik maar voort, in de illusie van het leven. In de zoektocht, zonder te zoeken. Is een identiteit een fatmorgana die niet te betasten valt? Zal ik blijven dromen?

en back to the past

Ik werd gedwongen in bed te blijven liggen. Operatie enzo. En dan is de pijn weg. Genoeg energie, en tijd om te piekeren....En dan ineens komt het verleden terug. Australie, mijn eerste liefde, en mijn woede aanvallen. Mijn overdonderende ego. Ik ben ziek geworden na Australie. Heel erg ziek. Een flinke ontlading, een flinke lading koud water over mijn gezicht. Het ego, het ego had me klein gehouden. Ik maakte afspraken met het lichaam, ik zou perfect uitzien. Intellectueel mezelf kleingehouden. En vooral..spiritueel. Niets niente. En toen het gebeurde, de dag van de doorslag, toen voelde ik ook dat het goed was...NU. En dus niet over 3 jaar, een tijd die niet bestaat, dat ik perfect zou zijn in de omgang. Dat ik iemand anders zou zijn. Iemand die niet Sabien was. Iemand die zo afgetraind was en perecte lange haren had, genoeg geld voor kleding. Ja, dat was 'mijn droom'. De daadwerkelijke kern in mezelf was ik kwijt. Al jaren. En ik kwam dus gisternacht terug op mijn verleden, omdat ik weer van die egotrekjes begon te vertonen. Ik vergat dat ik nu lekker gezond aan t worden was, geen pijn meer had aan het lichaam. Ik dacht al aan later. Een illusie. Over sensualiteit. Over spontaniteit. Over populariteit. En vooral, het uiterlijk.... En mijn geest koppelde dat meteen aan een tijd van 4 jaar geleden. Een tijd die óók niet meer bestaat. Maar ik was er, op die plek, en ik schaamde me. Voor mezelf. Dus bij deze bedank ik mijn ex voor zijn liefde voor mij, op dat moment, want toen had ik het nodig, liefde van buiten af. En ik mijmer nog naar die momenten. Maar t is voorbij. Het is gedaan. En ik loop nog steeds tegen dezelfde zaken op als toen. TOEN. Pfft. Het is me wat.