mpffft!

Het is toch wat, t leven. Omgeven door een cynische waas. Terwijl gisteren zo goed was. Zoveel lachen om niks, zoveel energie delen met andere mensen. Dat ik er kippevel van kreeg. Maar het is dat gevoel, tegen een muur op te lopen, en heel hard, iedere keer dat ik er probeer uit te breken. En dan lig ik op de grond met een duizelig chaotisch hoofd. En duister, mijn gedachten zijn duister. Nee, niet duister in de zin van tegen de twin towers aan vliegen. Ook niet duister in de zin van onzinnige dingen doen met kleine kinderen. Mijn gedachten lijken uit het niets te komen. Vanuit het duister. En duistere gedachten. Het is dus zo dat ik geblokkeerd ben, en dat valt te merken aan mijn meridianen. Ok? Ja, ik was afgeleerd mijn woede te tonen dat klopt. Dat t dan niet explodeerd maar implodeerd. Bahm, weg alle postieve liefde in mijn hoofd. Alleen duisternis. Mijn lichaam gaat niet meer, het wil wel en het is rusteloos, maar het gaat niet. Iedere keer dan als ik een mooie beweging maak krijg ik het aan mijn hart. En het genieten, bleeeh. Het dood willen, want ik leef toch al in de duisternis, en vanuit daar kan ik wel het licht zien maar ik kan er niet bijkomen. Frustrerend. Wat wil ik? Ik ben maar gaan slapen, na een poging mijn huiswerk te maken, wat creatief behoort te zijn, maar dat gaat niet met duisternis en het is zeer frustrerend om dan tegen iets te lopen. Niet niet willen, maar lichamelijke weerstand. Toch zette ik door en lichaam en geest werden rustelozer. Niets kunnen, implosie. Ik ben in bad gegaan en ik heb geslapen. Tuurlijk, in mijn droom viel weer een tand uit. En ik had een prinsessenjurk aan, mét decollectie en plastic rdoorzichtige roze schoentjes. En nu ben ik weer wakker, heb gegeten want een lief meisje heeft voor me gekookt. Weggevlucht uit mijn gekleurde appartement, weg de natuur in. Het liefst zou ik willen verdwijnen. Liever ín de duisternis dan leven en duister denken en het licht zien. Zien is niet zijn. Mijn duistere ego zegt dat ik niet meetel in deze wereld. Dat ik beter kan gaan snijden. Maar dat is dan misschien t enige positieve van mijn muur. Mijn lichaam komt er niet uit en gehoorzaamd ook niet. Ik krijg mijn handen niet zover.
En dan heb je nog van die mensen, de zgn negatieve mensen. Die trut, die ene trut die denkt dat ik alleen maar feest en geen verantwoordelijkheden heb. Ok, er zijn meer trutten die dat denken...doet er niet toe. Alleen dan op de opleiding of op[ mijn voicemail staan dreigementen. Indrukkers, Dwangmatige downtriggers. Het komt erop neer dat alles wat er gebeurd mijn eigen schuld is. Dat áls dit en áls dat. Mensen zijn soms een beetje eenvoudig, maar helaas werkt dat bij mij niet zo. Ik ben zeer verantwoordelijk, maar in duisternis kan men niet zien. Dat is misschien nog de eenvoudigste uitleg wat ik kan geven. Een ander zou zeggen depressief. Na goed. Of dat ik daadwerkelijk aan de drank en drugs ga? Nee. Of ik daadwerkelijk een IQ van 60 heb waardoor het niet lukt? Zal me worst wezen. Of ik bewust truttebel kapot maak, terwijl zij me stalkt en vernederende denegrerende egowoedistische dingen uitschreeuwt in mijn voicemail? Nee, ik ben allang blij dat ik toch nog zo sterk ben om die voicemail meestal niet te luisteren. Ik ben niet geboren om aardig gevonden te worden. Daar ben ik op een pijnlijke manier achter gekomen. Dat heeft me bijna mijn leven gekost. Welk leven? Klinkt het in mijn hoofd. Leuk, van die mensen die je zgn steunen.
Implosie, ik zei het toch. Meer voer voor mijn destructieve ego. Koortsig zoek ik nu naar iedere toets op het toetsenbord. Wat zal ik nog schrijven? Wat ga ik dalijk doen?
Nog een ding, ook zo vaag. Sommige mensen zijn al snel moe en uitgeput. Ik ben jaloers op hun. Ik wordt al jaren als ik opsta niet meer wakker. Echt al 15 jaar. Niet meer helder van geest/ziel. Gewoon, niet wakker. Erg triest. En dan te bedenken dat ik medicatie slik om me nog trager te maken. Duistere waas.

The tears evaporated
From the forgotten
Proclaimed

From the sky
Pain hailed down
dejection, come on, die