Weer een jaar verder

Weer een jaar verder. Het lukt me steeds beter om weer terug in het ei het leven te bezien. Het leven, zo tragisch in al zijn schoonheid. Voor de mensen die neurotisch proberen het leven 'leuk' te houden heb ik slecht nieuws. Het leven kan alleen maar schoon zijn in de tragedie. De spanning tussen de schoonheid en je grenzen. De vorm die begrensd, het ego die de illussie schept dat het allemaal autonoom is. Dat de vorm het einde is. Zo komt ook de bezitsdrang om de hoek kijken, want wat je (afgescheiden van in de vorm) niet bent wil je bezitten. Daarom moet je vriendje of vriendinnetje 'lekker' zijn. Als je dat bezit heb je je eigen projectie van de werkelijkheid zoals je die zou willen ervaren gevangen in de illusie. De illusie van alledag, de illusie van een eeuwige verbondenheid. Misschien is een van de redenen dat we op de aarde zijn geboren, om de verandering te ervaren. Want in het eeuwige is geen tijd, in de tijd op aarde bestaat verandering. Dat is de vierde dimensie.
In het boeddhisme leert men los te laten zonder het te verliezen. Want ook zij erkennen het principe van dat je nu eenmaal mee doet aan deze droom op de aarde en je kunt er ook gewoon laconiek in mee doen. Een beetje laid back, het is illusie. Maar dood willen is geen optie want dat is ook een vlucht.
We hebben allemaal iets te leren. Wat doen we met deze kennis terug in het tijdloze? Kan er iets bestaan zonder tijd dan? Is kennis gebaseerd op het begin en het einde?
Of is kennis rond, drie dimensionaal zonder begin en einde?
Is het een inzicht, dat komt na veel inspanning kennis te verwerven? Zoals een orgasme plaats vindt na veel gepieterpeuter.
Dat orgasme trouwens, men vergelijkt het met het contact met god. Met het tijdloze. Dat voelt toch wel fijn dan he.
Zou dat echt een eeuwig orgasme zijn dan? Is het leven het geneuk dat resulteert in de dood en het eeuwige orgasme? Waarom zit iedereen dan krampachtig de dood te ontkennen?
Want je weet toch, als je te gespannen bent kun je niet klaarkomen??


Maar even over mij, ik ben een beetje moe. Ik heb geleerd in mijn lijf te zitten en mijn lijf is moe. Ik weet niet hoe dat komt en al die filosofische bull shit helpt niet echt. Als ik kijk naar mensen van mijn leeftijd voel ik me een buitenstaander. Ik ben volgens mij te serieus, te onzeker en te makkelijk voor de gek te houden. Maar ja, onzekere mensen zijn meestal makkelijk voor de gek te houden he.
Dus mijn doel is assertiever te worden, maar mijn ego houdt me tegen. Ik heb inmiddels al een hele monstergallerij van mensen die me omlaag hebben gehaald. Ze hangen er onthoofd op een jachttrofee aan de muur, bij wijze van spreken.
En ik snap het niet, waarom mensen open deuren in trappen en er heel trots bij kijken, alsof hun die deur open getrapt hebben terwijl ik het ben die die deur heeft open gedaan?
Als je iemand afzeikt die he-le-maal niet lekker in d'r vel zit en dan ook nog glorieus de kamer doorkijkt alsof je voor het leger des heils werkt.......dat is laf. En als ik dan the secret mag geloven in de zin van de aantrekkingskracht en dat deze niet is gebaseerd op het basale gedachtengoed van de mens in goed en kwaad ben ik mooi genaaid.
Want ik voel me al weken niet goed. Dus dan ben ik als het schattige meisje met de magneet om haar nek terwijl ze door een keuken met scherpe messen loopt.
Altijd lachen, de ironie, die ik trouwens wel kan waarderen. Ironie is een intelligente manier van humor en slaat meestal op jezelf, en ik ben zo'n persoon die het niet nodig vind om andere mensen af te zeiken om mezelf te bevestigen.
Dus in dat opzicht pleit ik voor mezelf.
Ik ben ook zo'n 'flauw' iemand die niet gaat zitten slijmen bij iedere kennis in mijn omgeving en iedere viijf minuten haar mening aan past.
Ik kan ook niet om alles lachen. Ik ben niet constant melig. En op dit punt kan ik weer terug komen bij het begin van dit schrijven, over mensen die neurotisch trachten het leven leuk te houden.
Het leven is een tragische schoonheid. En de tragiek zit 'm in de tijd, wat automatisch het verval van de schoonheid in houdt. Echte schoonheid zit 'm in het eeuwige en mensen mogen zichzelf gelukkig wanen als ze een glimp mogen opvangen. En daarna zijn ze nooit meer zoals de maatschappij, de media en oppervlakkige kennissen van ze verwachten.
Ik hoop in ieder geval dat het mij lukt weer wat luchtiger tegen het leven in het stadje aan te kijken en zo luchtig niet in een zwart gat te vallen waarin alles alleen maar zwaarder wordt. Zodat ik in een luchtbel weer kan stijgen. En dat die luchtbel genoeg is omdat ik dat geloof. En dat ik weer 14 kan zijn, in de meligheid van een puber. Maar dat voelt zo onmogelijk aan, ik ben namelijk niet bezig met seks. En ook niet met macht en geld.
Dus ik voel me eenzaam alleen op een eiland in de Westerse maatschappij. Eenzaam, want ik doe niet mee.

En dat onderkennen, gaat misschien ervoor zorgen dat ik assertiever word.