En toen was er stilte

Wat is dat toch? Mensen met hun innerlijke rust? Ik word er wild van? Ben ik dan een godslastering? Ja, op mijn opleiding verwijten ze me al dat ik mezelf een expressionist noem. Dat heb ik nooit gedaan, sorry dat mijn werk er zo uit ziet. Ik ben nu eenmaal vol gevoel, dat is menselijk. Misschien wil ik wel niet eens goddelijk zijn. Ik rook en drink en eet soms vlees. Ja, en ik kan ook achterbaks zijn. Ik krijg mijn gedachten niet stil, op de momenten als er stilte valt en alleen gevoeld wordt. Alleen voelen. Bah. Ik heb mijn woorden nodig, ze zijn mijn schild. Gevoelens zijn eng. Die heb ik al genoeg. En woorden helpen om ze te verbergen, of om ze uit te vergroten, of om ze te relativeren. Woorden horen, woorden zeggen. Communicatie. Niets non verbaal. Woorden lezen, heerlijk. Woorden schrijven, nog beter. Als er een stilte valt op papier, betekent dat geen stilte in mijn hoofd. Er is pas stilte in mijn hoofd als de woorden zijn uitgesproken. Van beide kanten van de grens. Woorden ik heb ze nodig. Als ik alleen maar voel, zijn mijn woorden heel veel, te veel, niet relativerend volgens Nederlandse lessen. Voel ik niets, slechts een leegte, zijn er geen woorden behalve kut kut en nog eens kut. Ik voel nu niets, ja wat ik voel is chemisch. Leuk, de meervoudige betekenis van het woord. En natuurlijk luister ik ook graag naar het woords God, alleen spreekt ie niet via de dikke van dale. En ik vind het vervelend als er dan een stilte valt tussen mij en dit geheel. Dan wordt het non verbaal, en dan moet ik voelen. Aaaargh.