Even truttelen

Weer gestalkt vanmorgen.... Pffft. Maar hetgaat weer beter. Op een paardje gezeten, doet altijd goed. Tarentula af geslikt, weet je wel, dat gif van die spin. Heel goed voor mij. Energie komt, nu nog in banen leiden, ermee doen wat ik wil. Pffft. Energie, gestopt met blowen, nu al 1 week en 4 dagen. Dus, weer helder van geest en dalijk komt de hulpverleenster. De bel zal wel zo gaan. Zooitje bij mij thuis, heerlijk. T zonnetje wat altijd na 14u door het raam schijnt. Nog een week en dan fotograferen. Op die ene plek, die plek wat ik zo haatte. Die koude verloederde plek. De plek waarin de outkast van de maatschappij weggestopt wordt. Ik dus. Ik ben anders dan anderen. Meer niet. Gewoon anders, anders zo gewoon. Ik snap niet dat men denkt dat , ja wat? Het gaat erom wat ík voel. En misschien denk. Ik denk even niets. Niets denken is rustig. Rusteloos rusten. Of rustig rusten. Moet weer wat. Vanavond vechtsport. Ajaj, klopt, vergeten. Bieneke vechten. In rust. Rustig vechten. Rustig bewegen. Wat een actie! En dat voor iemand in het donker...maar zoals ik al zei schijnt de zon door mijn ramen. De zon, licht. Ik ga nu stoppen, 6 min te laat is ze, de hulpverleenster. Ik zal opstaan. Ik zal gaan. Uit het raam staren, reiken naar de zon. Want ik had vannacht weer gedroomd dat ik kn vliegen. Met controle, ik schoot niet de lucht in. Ik had controle. Energie-->controle-->herstel. ... Dat in mijn droom ook nog de dijken van Nl waren doorgebroken ok. Ik ging toch naar Australie, met mijn vader, terwijl iedereen in Duitsland ging bivakkeren. Maakte me nog zorgen om een klasgenootje. Auw, morgen naar school. Daar is ze. De hulppverleenster. Dag.