en back to the past

Ik werd gedwongen in bed te blijven liggen. Operatie enzo. En dan is de pijn weg. Genoeg energie, en tijd om te piekeren....En dan ineens komt het verleden terug. Australie, mijn eerste liefde, en mijn woede aanvallen. Mijn overdonderende ego. Ik ben ziek geworden na Australie. Heel erg ziek. Een flinke ontlading, een flinke lading koud water over mijn gezicht. Het ego, het ego had me klein gehouden. Ik maakte afspraken met het lichaam, ik zou perfect uitzien. Intellectueel mezelf kleingehouden. En vooral..spiritueel. Niets niente. En toen het gebeurde, de dag van de doorslag, toen voelde ik ook dat het goed was...NU. En dus niet over 3 jaar, een tijd die niet bestaat, dat ik perfect zou zijn in de omgang. Dat ik iemand anders zou zijn. Iemand die niet Sabien was. Iemand die zo afgetraind was en perecte lange haren had, genoeg geld voor kleding. Ja, dat was 'mijn droom'. De daadwerkelijke kern in mezelf was ik kwijt. Al jaren. En ik kwam dus gisternacht terug op mijn verleden, omdat ik weer van die egotrekjes begon te vertonen. Ik vergat dat ik nu lekker gezond aan t worden was, geen pijn meer had aan het lichaam. Ik dacht al aan later. Een illusie. Over sensualiteit. Over spontaniteit. Over populariteit. En vooral, het uiterlijk.... En mijn geest koppelde dat meteen aan een tijd van 4 jaar geleden. Een tijd die óók niet meer bestaat. Maar ik was er, op die plek, en ik schaamde me. Voor mezelf. Dus bij deze bedank ik mijn ex voor zijn liefde voor mij, op dat moment, want toen had ik het nodig, liefde van buiten af. En ik mijmer nog naar die momenten. Maar t is voorbij. Het is gedaan. En ik loop nog steeds tegen dezelfde zaken op als toen. TOEN. Pfft. Het is me wat.