Hoeveel dagen gemist?

Soms kijk ik, zonder te kijken en te voelen. Soms zie ik. En dan lijkt er zoveel niet gezien te zijn. Dan zijn er dagen, soms, weken, maar veelal jaren voorbij. Opgeslokt door de donkere wouden van depressie. Verdwenen. Zonder oordeel probeer ik er nu naar te kijken. Niet zien maar kijken. Zien doet pijn op deze manier. Misschien is het wel erg handig te zien, om te zijn. Om te kunnen vliegen op het ritme van mijn hartslag en de adem van het leven." Ach wat ben ik een dromer." zei het stemmetje in mijn hoofd. Het ego. Het ego oordeelt. Jammer. Door al dat oordelen dienen mensen te vergeven. In naam van het ego. En ik kijk, weer weg.