ik liep er weer bijna tegenaan. Ik durfde de computer zelfs niet op te starten. Het is goed zo bien, zei een engelenstem. De maansverduistering is nu achter de rug, de maan wordt weer gewassen en het begin van een nieuwe cyclus floreerd. Het is lente. Het is bijna tijd om te gaan. Roadtripping, weg. Misschien weer terug. Misschien ga ik het hier missen. Maar dat is niet nu. Nu ben ik hier, thuis, lekker warm. Lekker alleen. Af en toe een paar armen om me heen, maar toch weer echt alleen. Vooral laatst, gister, die paar armen om me heen hoorden al bij iemand anders.
Toch lijkt het alsof even als een nestje opgerold tegen iemand aan mij rustig maakt. Een week misschien wel. Het kan mooi zijn. De angst is even weg. Want sinds wanneer is angst reeël? Sinds de komst van de euro. (grapje)